Wstęp do Mercurial

Mercurial

Mercurial, nazywany również Hg (ang. Mercury oznacza rtęć), jest rozproszonym i międzyplatformowym systemem kontroli wersji napisanym głównie w języku Python. Jedynie funkcja diff (porównanie dwóch rewizji) jest napisana w języku C.

Pierwsza wersja Mercuriala został wydana w roku 2005 w odpowiedzi na zapowiedź firmy Bitmover, która postanowiła wycofać się z bezpłatnej wersji systemu Bitkeeper (Bitkeeper był używany w projekcie jądra Linuksa).

Tworzenie nowego repozytorium

Aby stworzyć nowe repozytorium wystarczy w pustym katalogu wykonać polecenie hg init, w następujący sposób:

mkdir projekt
cd projekt
hg init

Po prawidłowym wykonaniu polecenia, w katalogu projekt zostanie stworzony ukryty katalog .hg, w którym będziemy umieszczać pliki konfiguracyjne dla naszego repozytorium.

Identyfikacja

Mercurial pozwala na konfigurację identyfikacji (adres email), czyli Twojego podpisu. Podpis będzie dodawany do każdej zmiany w repozytorium.

Aby ustawić swój podpis należy otworzyć (lub utworzyć jak go wcześniej nie było) plik hgrc, który znajduje się w katalogu .hg. Następnie wystarczy dodać sekcje [ui]:

[ui]
username = Jan Kowalski <jan@kowalski.pl>

Push i Pull

Poleceniem pull będziemy synchronizować nasze lokalne repozytorium z centralnym repozytorium, a poleceniem push będziemy wysyłać nasze zmiany do centralnego repozytorium.

Domyślnie wszystkie operacje są wykonywane na naszym lokalnym repozytorium (nie musimy mieć stałego połączenia do serwera). Aby synchronizować nasze lokalne repozytorium z centranlym wykonujemy polecenie hg pull [adres repozytorium], np.

hg pull http://hg.kowalki.pl/centralne-repozytorium

W ten sposób ściągniemy najnowsze zmiany z centralnego repozytorium, które znajduje się pod adresem http://hg.kowalki.pl/centralne-repozytorium.

Aby ułatwić nam życie, możemy na stałe zdefiniować adres do centralnego repozytorium, i wówczas nie będziemy musieli wpisywać adresu przy poleceniach pull i push. W tym celu należy otworzyć plik hgrc, który znajduje się w katalogu .hg. A następnie dodać sekcję [path]:

[paths]
default = http://hg.kowalki.pl/centralne-repozytorium
default-push = http://hg.kowalki.pl/centralne-repozytorium

Dostęp do centralnego serwera może odbywać się przez połaszenie SSH, w tym celu wystarczy zmienić nazwę protokoły z http na ssh i dodać nazwę użytkownika:

[paths]
default = ssh://jan@kowalki.pl//home/kowalski/hg/centralne-repozytorium
default-push = ssh://jan@kowalki.pl//home/kowalski/hg/centralne-repozytorium

Cykl pracy

Jak mamy już skonfigurowanego Mercuriala i mamy stworzone repozytorium, spróbujmy przejść cały cykl pracy, czyli:

• synchronizacja naszego lokalnego repozytorium z centralnym repozytorium,
• commitowanie zmian,
• wysyłanie naszych zmian do centralnego repozytorium.

Aby zsynchronizować nasza lokalna wersję z centralnym repozytorium należy wykonać polecenia:

hg pull
hg update

Jak wcześniej wspomniałem polecenie pull ściganie najnowszą wersję z centralnego repozytorium, a polecenie update zastosuje zmiany na naszym lokalnym repozytorium.

Możemy wykonać te dwa kroki za pomocą jednego polecenia:

hg pull -u

Jeżeli zrobiliśmy jakieś zmiany, to możemy spróbować je zakommitować do naszego lokalnego repozytorium, przez polecenie:

hg commit -m "Komentarz"

Po udanym commicie, możemy wysłać nasze zmiany do centralnego repozytorium.

hg push
searching for changes
adding changesets
adding manifests
adding file changes
added 2 changesets with 2 changes to 2 files

Podsumowanie

Z punktu widzenia użytkownika, Mercurial jest bardzo podobny do innych systemów kontroli wersji jak CVS, SVN czy Bazaar. Przejście z innego systemu na Mercurial jest bardzo proste i praktycznie od razu użytkownik jest w stanie w pełni wydajnie pracować.